Mój delikatny malec cz.2

Cześć! Mamy nadzieję, że wszyscy cierpliwie wyczekiwali drugiej części opowiadanka. A oto naszedł ten kulminacyjny moment. Jakby ktoś zapomniał w jakim emocjonującym momencie się skończyła cz. pierwsza to radzimy sobie przypomnieć. A więc, przed wami druga i ostatnia zarazem część ff! Zachęcamy do komentowania, miłego czytania~ // k&k
P.S Następny one shot planujemy jakoś na grudzień.

Część 2

Hinata

- C-co? D-dlaczego idiotą? – Kageyama znajdował się naprawdę niebezpiecznie blisko. Naruszył strefę osobistą Hinaty, prawie się stykali nosami. Jednak Shōyō nie miał zamiaru się odsuwać. Bum-bum, bum-bum, słychać było łomotanie jego małego serduszka. Jeszcze trochę i zaraz poczuje usta Kageya na swoich.
Nagle w sali zapaliły się światła, ludzie zaczęli wstawać i kierować się w stronę wyjścia. Hinata w tym czasie odskoczył jak poparzony, wywalając niedojedzone nachosy na fotel przed sobą. Przełknął ślinę, szybko pobiegł na schody.

- N-no chodź – zakrył twarz łapkami i wyszedł z sali. Co to miało być?! Spokojnie, uspokój się Hinata, spokojnie... Wdech i wydech...

Kageyama

Kiedy się zapaliły światła, oczywiście, cały plan Tobio legł w gruzach. No tak. Widzę, że tylko zawstydziłem tym Hinatę. Teraz pewnie już mi nie pozwoli się do siebie zbliżyć. Kurde, no... Ja to mam szczęście, pff... Może uda mi się mu wmówić, że robiłem to wszystko tylko dla żartów?
Wstał w końcu i poszedł do wyjścia dopiero, jak wszyscy wyszli. Podszedł do Hinaty, ale go wyminął, nie patrząc mu w twarz.
- Więc jak tam film? Podobał Ci się? Był całkiem dobry – Nawet nie wiem co tam się działo...

Hinata

Przez cały czas malutki miał przed oczami obraz zbliżającego się do niego czarnowłosego. Coraz bardziej intensywnie o tym myślał i czuł się okropnie skrępowany. Dotknął swoich policzków, były strasznie gorące. Dlaczego, światła nie mogły zapalić się parę minut później? Haha... Zaraz, o czym ja myślę? Jestem homo? Nie wiadomo... Nie, nie jestem! Ale... ugh.
Usłyszał znajomy głos, bardzo znajomy. Podniósł główkę.

- A-ano... film był ś-świetny! – uśmiechnął się do niego wesoło. Tak naprawdę to nawet nie wiem, o co chodziło w tym filmie... Za bardzo się rozkojarzyłem. Udam, że nic się nie stało. Pewnie Kageyama chciał mnie sprawdzić, głupi! By się tylko znęcał nade mną jak inni. Phi. Wysocy ludzie, idźcie być wyżsi gdzie indziej! Hmpf. Napuszył policzki.

Kageyama

- No to super, jak Ci się podobał  – chrząknął król i podrapał się lekko po policzku.
- To gdzie teraz idziemy? Trochę nam w ogóle popcornu zostało... Nie wiem czy chcesz to dojeść, bo ja już nie mogę, czy może po prostu to wyrzucę... – Kagey spojrzał na niego i lekko się zaśmiał – Haha, ale jesteś cały w nachosach. Wyglądasz jakbyś się kąpał w sosie – przez chwilę Kageyama trochę się ponabijał, ale szybko spoważniał, bo przecież skapnął się, dlaczego właściwie Hinata tak się ubrudził. W końcu odskoczył od niego jak oparzony...
- Mhm... Jak chcesz iść już do domu to spoko. Ja też już pójdę. Spotkamy się jutro w szkole – trochę smutno na niego spojrzał.

Hinata

- Zjemy! Dlaczego, ma się marnować – uśmiechał się przez chwilkę i szybko zbladł. – Nie śmiej się, czubku! To Tw... - Już chciał powiedzieć, że to jego wina, ale zrezygnował. –Zapomnij. Ugh.. – spojrzał teraz na brudne ubranie. – No, i muszę iść do domu się przebrać.. - zagryzł wargę, spojrzał na niego. – Oo.. j-już idziesz? A-ale... u-uhmm… hmm… o! Kageyama! Chodź ze mną do domku, proszę... Pomożesz mi z matematyką, okej? Mam jutro sprawdzian, a nic nie ogarniam. Matma to zło – wydął policzki. Czemu to mówię?  A zresztą… Jeszcze chcę chwile z nim czas spędzić, tylko tyle. No, i skorzystam z okazji nauki matmy! Nic po za tym, na co innego nie liczę.

Kageyama

- Matmy? – Kageyama chwilę się zastanowił. Haa, że co? Mam iść do jego domu? W sumie dziwne po tym, czego omal mu nie zrobiłem w kinie... No cóż. Dobrze, że odebrał to jednak jako żart.
- W porządku. W sumie czemu nie? Z matmy jestem dobry, więc może coś do tej twojej pustej łepetyny dotrze – dał mu pstryka w czoło – W takim razie prowadź, bo nie wiem gdzie mieszkasz.
Mam tylko nadzieję, że mi nie odbije u niego. Oby tylko u niego ktoś był. Wtedy byłoby zdecydowanie lepiej. Bo na serio... Nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć. Wiem tylko, że chciałem go pocałować. Ale jakbym to zrobił... Pewnie by jeszcze mnie od jakiś zboczeńców wyzywał. Eh. Naprawdę muszę się ogarnąć.

Hinata

- Aaa, znów mnie ratujesz, dziękuję! – uśmiechnął się do niego. Wyciągnął telefon z torby i odczytał nadesłane wiadomości. – Ooo... rodzice pojechali z siostrą do babci... Czyli mam chatę wolną! Super, nie będzie mi Natsu wchodziła do pokoju i darła się „Onii-chan, pobawmy się!” – wyszczerzył się. Spojrzał na Tobio. – Hmm... Ano, nie byłeś u mnie jeszcze nigdy. No, to patrz, już będziesz – zarumienił się lekko, zajadał popcorn w drodze do domu.
W końcu po pół godzinie dotarli na miejsce. Hinaś otworzył drzwi.

- Zapraszam – machnął ręką na zachętę. Czy ja aby na pewno dobrze robię? Z tą matmą... To już w ogóle, przecież nie potrafię się skupić, kiedy mnie coś... a w tym przypadku ktoś, rozprasza. Zagryzł dolną wargę.

Kageyama

- Haha, spoko. Kupisz mi soki i będziemy kwita – wyszczerzył się wrednie. Kageya trochę ubodło to, że jednak będą sami…
No, ale okej. Przecież będziemy się tylko uczyć, co sprawi, że na pewno będę ospały. Wszedł do mieszkania, ściągnął bluzę wraz z butami, natomiast torbę walnął gdzieś na podłogę. Zaczął się rozglądać po domku Shōyō. Hmm... Całkiem ładne mieszkanko, a do tego takie duże.
Gdzieś dalej na framudze Kageyama zauważył podpisane kreski, w jakim wieku ile wzrostu miał Hinata. Było to na swój sposób... jakoś dziwnie urocze?
- Ok, więc prowadź do swej komnaty. Co mam Ci właściwie z tej matmy wytłumaczyć? Hm?

Hinata

Rozciągnął się.

- Haa? A! Z matmy... Etto... Pierwiastki. No, chodź – szedł po schodach, skręcił w lewo. Pokój Hinaty znajdował się naprzeciwko pokoju jego siostry. Na drzwiach dziewczynki były poprzyklejane słodkie różowe naklejki, tablica z napisem „Księżniczka” i inne tego typu pierdoły. Zaś na drzwiach rudego, aż wstyd się przyznać, ale miał podobne naklejki. Tyle, że same tygrysy, jakieś postaci z bajek.
- Ano... I przepraszam, ale nie posprzątałem… - otworzył drzwi. Syf miał niesamowity, podłogę zasypywały różne mangi, gry i opakowania po pizzy. – Ech... heh... – zarumienił się i w miarę szybko ogarnął bajzel. Chrząknął, ściągnął koszulkę i szukał w szafie czystej. –Chcesz coś do picia? Jedzenia? Co?

Kageyama

- Pierwiastki są proste. Może szybko załapiesz. Może… - zaśmiał się i tak rozglądał po mieszkaniu, a gdy spostrzegł drzwi Hinaty i jego młodszej siostry, to aż mu się śmiać zachciało.
Rany... Jakie to dziecinne... czarnowłosy uśmiechnął się do siebie pod nosem i wszedł do tego pokoju. Usiadł sobie na łóżku, bo tak w sumie, to tylko na nim było czysto.
Rany, chłopie, jak ty możesz mieszkać w takim syfie? Nie mógłbym z tobą chyba dzielić pokoju.
- Możesz mi dać do picia wo... – zaciął się, gdy zobaczył to drobne, chude ciałko rudego. Jego skóra wyglądała tak bardzo delikatnie. Na pewno jest miękka w dotyku... Hah, znaczy... No, pfff... Skóra jak skóra.
- Zwykła woda mi wystarczy – znów powtórzył i gapił się gdzieś na jego szafki.

Hinata

Wyciągnął pierwszy lepszy t-shirt i odwrócił się w jego stronę. Pewnie Kageyama zauważył jego liczne siniaki na brzuchu. Założył koszulkę i wyszedł z pokoju. Po chwili wrócił ze szklanką wody i podał mu ją.

- Proszę – odłożył wodę na stół. Podszedł do biurka i szukał w szufladce książkę od matmy oraz zeszyt. No serio, nie chce mi się uczyć... Tym bardziej nie skupię się i pewnie będzie na mnie wrzeszczeć. Usiadł na podłodze przy stole. Ziewnął. – Nie chce mi się, ale no. Nie umiem i no... Tutaj... – otworzył książkę i wskazał mu paluszkiem na poszczególne przykłady. Rumienił się leciutko, kiedy Kageyama się nachylił w stronę książki. Znów był blisko.

Kageyama

- Dobra... Wytłumaczę Ci to trochę. Potem dam Ci parę przykładów, zgoda? – kiedy tak się nachylał poczuł mocny zapach Hinaty, więc odsunął się od niego na bezpieczną odległość. Potłumaczył mu coś przez jakieś 20 minut. Hinata oczywiście nie ogarniał.
- Ahh, skup się. Sam przecież chciałeś się pouczyć! – pacnął go lekko w łeb – Zrób te 5 przykładów, to dostaniesz nagrodę. Może to Cię zmotywuje – uśmiechnął się wrednie.

Hinata

Kiedy mu tak tłumaczył to Hinaś i tak go nie słuchał, jedynie przyglądał się Tobio. Czasem dla efektu zerknął w książkę. Myślał o dzisiejszym zdarzeniu jakie miało miejsce w kinie.
- A-ah... Uhm – skrzywił się. – Nagrodę? – nagle odżył. – Uu! Ale jaką? Powiedz, powiedz mi! – uśmiechnął się i zaciekawiony przysunął się do niego.

Kageyama

Dlaczego musisz być taki słodki Hinata? Dlaczego? Nie mogę dłużej..
- Bardzo ciekawą nagrodę. Ale co jak Ci się nie spodoba? – przejechał mu palcem wzdłuż całej dłoni. Tym razem zrobił to specjalnie. Chyba nie wytrzymam i naprawdę to zrobię. Znienawidzisz mnie przez to, prawda? Wiem, że tak.
- Przepraszam, Hinata – złapał nagle dłonią jego twarzyczkę i zaczął go delikatnie całować. Kiedy po jakimś czasie poczuł, że Shōyō również zaczął odwzajemniać całusa, wtedy Kagey powoli wsunął mu język do ust i zaczął coraz to namiętniej go całować.

Hinata

Zarumienił się.

– Hm? Ale za co? – w tej chwili zaczął odwzajemniać pocałunki Kageyamy. Przymknął oczy. Hinata nie miał wprawy w takich sprawach. Starał się w miarę dobrze... się z nim cmokać. W tej chwili o niczym innym nie myślał, jak o tym, że usta Kageyamy są takie ciepłe, takie miękkie. Kocham je. Z czasem się rozluźnił i bardziej  angażował w namiętność.

Kageyama

Czarnowłosy coraz namiętniej go całował, bawił się jego podniebieniem na różne sposoby. Hinata tak śmiesznie niedoświadczenie całował, ale to Kageya jeszcze bardziej nakręcało.
Taki słodki... Chcę więcej... Więcej!
Popchnął rudego na podłogę, bardziej się nad nim nachylając. Jedną dłoń pozwolił sobie wsadzić pod jego koszulkę, miziając go delikatnie po nim, drugą ręką natomiast złapał jego dłonie i uniósł je do góry, nad głowę rudego. Tobio coraz mniej się kontrolował, przez co zaczął ocierać się swoim ciałem o jego.

Hinata

Zdziwiony trochę zaistniałą sytuacją, młody Shōyō, cichutko wydał z siebie dźwięk przypominający „Kya”. Sam nie wiedział, co to miało znaczyć, tym bardziej się zaczerwienił. Coś czuł, że Kageyama traci kontrolę i jeszcze posuną się za daleko. Odchylił się od jego warg.

– K-Kageyama... N-nie, n-nie... – Chciałbym, ale lepiej nie. Zapewne się tylko mną bawi.

Kageyama

Kiedy mniejszy się odchylił, wtedy rozgrywający przywarł do jego szyi, muskając ją delikatnie. Z czasem zaczął pogłębiać te całusy, ssał i robił malinki. Nie słuchał nawet próśb Hinaty. Totalnie zatracił się już w tym, co robi... Bo skoro zaczął, to czemu ma przerywać?
Już za późno na odwrót... Ponieważ i tak mi nie wybaczysz...
Zjechał teraz twarzą do jego brzucha, zaczął go lizać wzdłuż, aż w końcu doszedł do jego spodenek które szybko mu ściągnął, następnie złapał zębami za jego niebieskie bokserki i zaczął również je mu zsuwać.
Chce jeszcze więcej...
Wreszcie zsunął już do końca bokserki, odchylił się od niego i złapał swoją dłonią dość mocno za jego fiutka, znów przywarł do delikatnej szyi Hinaty. Jego skóra jest taka delikatna... Mógłbym ją ciągle całować...

Hinata

Podobały mu się całusy na szyjce. Zamruczał mu do uszka. Lecz Kageyama naprawdę posuwał się za daleko. Hinata nie chciał.
– N-nie... C-co ty robisz, Kageyama? – przyglądał mu się, Tobio przypominał głodną bestię. Przestraszył się trochę. Serce mu łomotało z denerwowania i strachu.  - N-nie, z-zostaw, proszę, Kageyama! – ale to było na nic, bielizna Hinasia leżała przy stole, został jej tak szybko pozbawiony. Syknął na dotyk na przyrodzeniu. Do oczu szybko napłynęły mu łzy. Nie chcę, nie chcę. A może chcę, nie wiem. Ale on się mną bawi, zaraz mnie zgwałci. Muszę się wyrwać... A-ale... N-nie chcę.

Kageyama

Mruczenie Hinaty jest takie piękne. Aww...
Tobio ciągle dotykał każde możliwe miejsce na ciele Hinaty. Słyszał te krzyki. Źle się czuł z tym co robi... ale wciąż nie przestawał.
Dlaczego mu to robię? Przecież widzę, że nie chce.
Znów przywarł do jego ust, nie chciał dłużej wysłuchiwać jego błagania. Chciał go czymś zająć, by się rozluźnił. Coraz szybciej poruszał dłonią w górę i w dół sprawiając rudemu jak najwięcej przyjemności. Ale to wciąż było za mało. Puścił w końcu jego słaby punkt i zaczął wkładać mu palce w tyłek. Nie trwało to długo, po prostu chciał go trochę przygotować..
Kageyama odchylił się na krótko od niego i zaczął odpinać swoje spodnie.
- Przepraszam! Nie mogę przestać... – zsunął trochę swoje bokserki tak, że idealnie wyjął z niego swoje prącie. Znów przywarł do jego ust i wbił się nagle prosto w Hinatę, powoli go posuwając...

Hinata

Na każdy dotyk Kageyamy, Hinatę przechodziły liczne dreszcze z podniecenia. Co chwila powtarzał się, jak bardzo tego nie chce, aby przestał, ale to na nic. Tobio całkowicie się zatracił. Hinata czuł się tak bardzo bezradny, próbował się wyrwać, ale kolega go podtrzymywał, nie dał mu uciec. Kiedy on zajmował się jego penisem, Hinaś cichutko jęczał. - P-przestań, n-no! Błagam, a-ah! – łzy mu spływały po policzkach. Lecz nic nie było gorsze od wepchnięcia męskości Kageya w tyłek Shō. Odwrócił główkę tak, że Kagey nie był w stanie go teraz całować. Wydarł się.
- Ała! Wy-wyciągnij to... c-co ty robisz... n-nie... n-nie chcę, nie chcę, Kage-Kageyam-ma! Ała… boli... boli – czuł, że niżej go coś rozrywa od wewnątrz. Nie wytrzymam, umrę, umrę. Czy to koniec, Boże? Spojrzał teraz na niego taki zapłakany biedny obiekt gwałtu. Jęczał i krzyczał na zmianę. Po jakimś czasie Hinata czuł się lepiej. Już go tak nie bolało, nawet zaczął czerpać przyjemność z ich kochania się.

Kageyama

Znienawidzisz mnie. Jestem taki beznadziejny. Hinata, nie płacz, proszę...
Kageyama coraz szybciej się w nim poruszał, ciągle chciał całować Hinatę w usta, ale on się na chama wyrywał, więc przerzucił się na szyję. Później podwinął mu koszulkę i zaczął ssać namiętnie jego sutki. Za to poruszał się w nim coraz szybciej i szybciej.
Matko... jak Kageyamę to wszystko podniecało. Pierwszy raz był tak blisko z Hinatą. Pierwszy raz odbywał z nim stosunek.
Z Tobą jest tak cudownie... Kocham Cię... Kurwa, tak bardzo Cię kocham. Mimo tego, że tak cholernie Cię ranię. Wiem, że nie jestem dobrym chłopakiem. Powinieneś to robić z kimś, kogo kochasz, a nie ze mną.
- Hinata... – lizał mu teraz uszko, które delikatnie podgryzał. Wciąż się poruszał w Hinacie. Jego jęki w końcu było słychać z nutą przyjemności. Więc nareszcie nie tylko Tobio ma z tego satysfakcję.

Hinata

Wplótł palce w jego fryzurkę, gładził go po włosach. Głupi, tylko się mną bawisz. To przykre, mnie jest przykro. Zabawiasz się w najlepsze. Szkoda, że nie robisz tego... z miłości? Tak. Naprawdę mi smutno. Mimo przeciwnych myśli, malutkiemu Hinacie podobało się. Jak już z kimś, to tylko z Kageyamą.  Mimo to w dalszym ciągu ten idiota mnie rani. Za wykorzystywanie. Niech mnie nie przeprasza, bałwan jeden.  Pewnie jak skończy, to mnie wyśmieje i sobie pójdzie. Objął go za szyję i cicho wydawał z siebie jęki, specjalnie stękał mu do ucha. Niech słyszy! Może się opamięta! Ale niech wie, że…

- To wspaniałe uczucie... – uśmiechnął się lekko. Hinata coś czuł, że zaraz dojdzie.

Kageyama

Król znów wpił się w delikatne usteczka Hinaty. Całował go tak, jakby znowu pierwszy raz go dotykał. Hinata był taki delikatny, to widać na pierwszy rzut oka. Jego ciało reagowało tak wspaniale na każdy dotyk.
Nigdy go jeszcze takiego nie widziałem...
Podniecenie wciąż rosło, a jęki rudziutkiego tylko jeszcze bardziej dodawały oliwy do ognia.
Ah, taki zjawiskowy wijący się z rozkoszy Hinata. Chciałbym go widzieć takiego już zawsze. Nigdy nie sądziłem, że kiedykolwiek posunę się do takiej bliskości z nim.
Nagle Tobio zaczął coraz mocniej pchać i poruszać biodrami. Był taki dziki i zachłanny, że tego aż nie dało się opisać. W końcu po jakimś czasie trafił prawdopodobnie w czuły punkt mniejszego ponieważ po całym pokoju rozniósł się głośny i przyjemny jęk jego mniejszego kolegi.

Hinata

Shō doznał orgazmu szybciej niż Tobio. Wił się z przyjemności. – N-niesamowite... K-Kageyama – rumienił się. Spoglądał na niego. Hinaś nie zdawał sobie sprawy, jak słodko teraz wygląda. Taki mały zarumieniony, zapłakany, obśliniony malec. Czarnowłosy nie przestawał. Hinata zbyt pozwolił odpłynąć swoim myślom. Pożądanie było silniejsze od niego. Jeszcze trochę i coś czuł, że Kagey się w nim spuści. Jeszcze chwilę, dam dojść Kageyamie... A potem pewnie... mnie, heh... wyśmieje?

Kageyama

Spojrzał wyjątkowo Hinacie w twarz i zaczął przyglądać mu się tak, jakby dopiero co go poznał. Oglądał dokładnie każdy skrawek jego buzi. Nigdy jej jeszcze takiej nie widział. Zapewne Kageyama jest w ogóle pierwszą osobą, przed którą Hinata tak się obnażył. - Jesteś przepiękny... – Tobio pocałował go w czoło po czym trochę się odchylił. Przez jakiś czas jeszcze się w nim poruszał, aż w końcu sam doszedł i spuścił się, będąc w nim. Wtedy też powoli wyszedł z Hinaty i można było zauważyć, jak pełno białej cieczy zaczęło się wylewać. Ponownie pocałował się namiętnie z Shō tym razem po raz ostatni i położył się obok niego na podłodze, cały zdyszany.

Hinata

Zarumienił się na ten komplement.

- N-nie... – zagryzł wargi. Sperma Kageyamy w tyłku Hinaty sprawiła, że mały jęknął z przyjemności, jak najgłośniej potrafił. O matko, cudowne uczucie!  W tej chwili przyglądał się Kageyamie i zaczął płakać. Zdrowo łkał.
- Ja-jak mogłeś... M-mi to zrobić... Ty naprawdę jesteś... Bakayama...! – przetarł oczy. - Bawisz się mną... Głupi, głupi! Prawdziwy kretyn! – rozbeczał się.

Kageyama

- Co? Hinata, to nie tak... – spojrzał automatycznie na rudego i od razu tego pożałował. Kageyamę aż ukuło w sercu, kiedy widział go w takim stanie.
Popłakał się... To wszystko moja wina? Ja mu to zrobiłem?
Czarnowłosy szybko odwrócił wzrok, bo robiło mu się naprawdę coraz gorzej na duszy. Miał ochotę przytulić Hinatę, ale przecież nie miał takiego prawa. Właściwie to w ogóle nie miał prawa go dotykać wbrew jego woli.
- Przepraszam... Nie chciałem Cię zranić – tylko na tyle było stać rozgrywającego. Naprawdę nie umiał powiedzieć nic więcej.
Nie powiem mu, dlaczego to zrobiłem. Bo wyjdę tylko na tym gorzej. On i tak mnie już nienawidzi. Znowu.
Nie naprawię już tego. Przecież ja go po prostu zgwałciłem...

Hinata

- Jak to, nie tak? Nie rozumiem... – chlipał. – Zr-zrobiłeś to po prostu dla zabawy! Ty również się nade mną znęcasz, jak inni. Bo co? B-bo jestem mały? I nie umiem się bronić? Fajnie tak doprowadzić... kogoś do płaczu? – już nawet nie miał siły mówić. Ała, jak boli.
-To boli... Tyłek... Bioderka... Moje serce… Boli mnie to. Nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak mnie skrzywdziłeś... – nie potrafił powstrzymać łez.
- Mam motylki w brzuchu przez Ciebie! Od jakiegoś czasu... Zdałem sobie sprawę, ż-że.. m-mi się... podobasz, idioto. N-nie wiem, chyba to zauważyłeś i wykorzystałeś... – mówił coraz ciszej. – No dalej, śmiej się.

Kageyama

- Dobra! Na początku może Cię nie lubiłem! Ale teraz jest inaczej! – Kageyama podniósł głos, kiedy to mówił. Naprawdę nie chciał gadać o swoich uczuciach. To było zbyt żenujące.
- Co? Jakie motylki? O czym ty mówisz? – właściwie go strasznie wbiło w ziemię, kiedy usłyszał to wyznanie Hinaty.
Cooo? Zaraz. Czy ja dobrze słyszę? Podobam Ci się? Hinata co ty…
Nie powinieneś mówić mi takich rzeczy, szczególnie po tym co Ci zrobiłem.,. Hinata... Ty idioto. Jesteś zbyt dobry. Nie powinienem się już więcej do Ciebie zbliżać.
Kageyama wstał gwałtownie i zaczął szybko zapinać swoje spodnie, nie spoglądał już nawet rudemu w twarz.
- Idę już do domu. Do zobaczenia na treningu – Kagey wybiegł z pokoju i szybko zszedł na dół po schodach. Ubrał buty wraz z bluzą i wybiegł z domu z torbą na ramieniu. Biegł tak jakieś 15 minut, aby się wyładować. Dopiero jak się uspokoił zaczął iść wolniejszym tempem.

Hinata

Również na niego nie patrzył, nie miał ochoty. Bał się nawet jego wzroku, słów... Nie zdziwił się na to, jak zareagował Kageyama na jego małe wyznanie. Nawet się z nim nie pożegnał, wstał i ubrał bokserki.

- Ała.. jak boli – rzucił się na łóżko i rozbeczał w poduszkę. – Kageyama, ty kompletny kretynie.

* * *

Nazajutrz Hinatę czekał trudny test z matematyki. To czego go kolega wczoraj nauczył... Nic, kompletnie nic mu nie dało. Ba, w końcu nie słuchał. Nareszcie zadzwonił wyczekiwany dzwonek ogłaszający koniec lekcji. Pobiegł na halę i przywitał się ze wszystkimi. Jedynie unikał kontaktu z Kageyem. Przebrał się i zaczął się rozgrzewać.

Kageyama

Kiedy Tobio rozglądał się za Hinatą, było tak jak przypuszczał. Będzie go unikać.
Może to i dobrze, że się oddalimy od siebie. Tylko nie mam pojęcia, jak po tym wszystkim mam z nim rozmawiać. Czemu musiałem zakochać się akurat w nim? Serio, jestem aż takim idiotą? Idiotą do tego stopnia, że zraniłem kogoś na kim mi prawdopodobnie zależało? Heeeh...
Kageyama nie mógł się zbytnio skupić na swoich wystawach i ciągle się mylił, co było zdecydowanie nie w jego stylu. Reszta chłopaków z drużyny od razu to zauważyła.
- Ej, Kageyama! Zmęczony jakiś jesteś? Może lepiej idź odpocząć. Ja cię na razie zastąpię – krzyknął do niego zza pleców Suga-senpai. Król tylko kiwnął posłusznie głową i wyszedł w ciszy na zewnątrz, by trochę odsapnąć.
Aż tak bardzo widać po mnie, jak bardzo jestem rozkojarzony? Jeśli tak dalej będzie, to odbije się to na całej drużynie... Nie mogę przecież na to pozwolić. Ale nawet Hinata nie chce odbierać już moich piłek...

Hinata

Starał się, aby nie było widać po nim nic, że niby wszystko gra. Nie chciał martwić drużyny. Poszedł się przewietrzyć. Usiadł na najbliższej ławce, pijąc duszkiem wodę. Nic mu nie dawało spokoju, był strasznie podirytowany zaistniałą sytuacją. Bolało go serce. Tak strasznie został potraktowany.
- Aaa! Hinata, ogarnij się! To było do przewidzenia, że taki debil nie odwzajemni twoich uczuć! – krzyknął sam do siebie, spoliczkował się, a nawet oblał wodą.

Kageyama

Czarnowłosy spostrzegł, a raczej usłyszał, jak Hinata się wydziera.
Hm... Nie zauważył mnie nawet. Więc może powinienem mu jednak wszystko wyjaśnić? Nie mogę tchórzyć całe życie. W końcu jestem Kageyama Tobio! Najlepszy z najlepszych, pfff.
Podszedł do Hinaty i bez słowa usiadł obok niego na ławce. Nie patrzył się w jego twarz, bo czuł, że nawet tego nie może robić.
- Słuchaj. Chcę to wszystko wyjaśnić. Wiem, że moje przeprosiny możesz mieć gdzieś. Właściwie to nie liczę na wybaczenie od Ciebie. Ale i tak chce Cię przeprosić, więc bardzo Cię przepraszam. Naprawdę żałuje tego, co zrobiłem... I chcę tylko żebyś wiedział, że nie traktowałem tego wszystkiego jak zabawy. Nie wiem do końca, co wtedy mną kierowało, że nie mogłem przestać... Możliwe, że to wszystko przez to, co do Ciebie czuję...
Tym razem Kageyama odważył się spojrzeć mu w oczy.
- Kocham Cię, Hinata. Naprawdę Cię kocham i przepraszam – szybko spuścił głowę.

Hinata

Zamyślony nie zauważył, że ktoś obok niego usiadł. Dopiero, kiedy usłyszał znajomy głos, podskoczył na ławce. Ałć, mój tyłek... Odsunął się na sam koniec siedzenia. Przełknął ślinę, jednak słuchał uważnie, co ma do powiedzenia ten głupek. Coś do mnie czuje? Ale co? Chyba nienawiść, haha... Spojrzał na niego. W tym samym momencie Tobio również na niego patrzył.
- Ha? C-co? K-Kochasz? - Hinacie błyskawicznie serce zabiło szybciej. Zaczerwienił się, również spuścił głowę.
- Uhm... N-naprawdę? Czy tylko tak mówisz... – zagryzł wargę, łzy spływały mu po czerwonych policzkach.

Kageyama

- Naprawdę Cię kocham... – tym razem znowu spojrzał na Hinatę i się momentalnie wystraszył jego reakcji. Jakie to żenujące. Nienawidzę powtarzać takich rzeczy na głos! W dodatku... Znów robię tym przykrość Hinacie?
- Ahh.. Dlaczego płaczesz?! Znowu zrobiłem coś nie tak? Eh. Hinata... – złapał go za jego drobną dłoń. Była taka zimna i drobniutka, więc Kageyama ucałował ją delikatnie. Wyglądało to tak, jakby całował księżniczkę.

Hinata

Nie mógł w to uwierzyć. Wstrząśnięty zachowaniem Kageyamy uśmiechnął się i przetarł łzy.
- Płaczę, bo się cieszę... Nikt mi jeszcze tego nie wyznał... Myślałem, że mnie nienawidzisz. I że się mną bawisz. A jednak się myliłem... – odetchnął z ulgą. Dalej trzymał dłoń Kageyamy i uścisnął ją. Odwrócił głowę z zawstydzenia. Nie mógł opanować kącików ust, które same chciały się uśmiechać.

Kageyama

Hinata, jesteś jak anioł. Widzę, jak bardzo mnie zmieniasz. Czy tak właśnie działa miłość?
- Nie bawię się Tobą... ponieważ mi na Tobie zależy, głupku – Kageyama czuł się trochę zażenowany tą całą sytuacją i tymi całymi wyznaniami. To naprawdę nie w jego stylu.
- Wybaczysz mi kiedyś to, co Ci zrobiłem? – znów na niego spoglądał, nawet jeśli mniejszy wciąż był odwrócony.

Hinata

Czuł się teraz tak okropnie szczęśliwy. Cały ten smutek i ból poszedł w zapomnienie.

- Wybaczę – uśmiechnął się do niego. - Ale i tak jesteś Baka-yama To-bio. – zabawnie przekształcał jego nazwisko. Chciał jakoś rozluźnić napiętą atmosferę.

Kageyama
- Pff... Sam jesteś baka – uśmiechnął się do Hinatka. Objął jego twarzyczkę i przybliżył ją bardzo blisko, Kagey przymknął oczy i zaczął składać na jego ustach bardzo namiętny pocałunek z nutą delikatności. Wciąż był taki niedoświadczony w całowaniu, ten słodki głupek. Mimo tego... Całowanie sprawiało jak największą przyjemność im obu.
Mój delikatny malec...

KONIEC :)